Stołeczny Lwów galicyjskiego Piemontu

1 listopada 1918 r. Ukraińska Rada Ludowa z Jewhenem Petruszewyczem na czele proklamowała we Lwowie powstanie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Miała ona objąć te ziemie rozpadających się Austro-Węgier, na których mieszkała liczna ludność ukraińska: Galicję Wschodnią z Łemkowszczyzną włącznie (sporne z Polską), Ruś Zakarpacką (sporną z Węgrami) i Bukowinę Północną (sporną z Rumunią).   Pułki dawnej cesarskiej i królewskiej armii austro-węgierskiej, w których dominowali żołnierze ukraińscy, przekształciły się w Armię Halicką (HA) i zajęły strategiczne punkty we Lwowie, ogłoszonym stolicą Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL). Polska ludność miasta odpowiedziała na ten akt powstaniem zbrojnym, co doprowadziło do wybuchu wojny polsko‑ukraińskiej. Decyzja podjęta przez