Dyktat w kolorze szarej cegły?

Modernizm w architekturze i urbanistyce jest XX-wiecznym totalitaryzmem, który faktycznie nigdy nie został rozliczony i potępiony. Przedstawiciele tego nurtu nadal funkcjonują więc jako „wybitni architekci i urbaniści”. Dla uczczenia ich pamięci urządza się wystawy, przemilcza niewygodne fakty i uznaje za „odkrywcze” przerażające antyludzkie pomysły oraz idee, choć propagowanie takiej ideologii faktycznie zakazane jest z mocy prawa. Wystarczy zacytować fragment wypowiedzi Heleny Syrkusowej (1900–1982), by nie mieć żadnych wątpliwości, że rzeczywistym polem działania modernistów była społeczna inżynieria zmierzająca do budowy totalitarnie zarządzanych zbiorowości, zniewolonych i odciętych od własnej historii oraz tradycji, skazanych na bytowanie w zniszczonej, zdehumanizowanej przestrzeni