Smutek

Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz zginął z rąk szaleńca. Żal człowieka, ale jeszcze bardziej mi smutno, gdy patrzę na ludzi, których pozostawił. Gdy myślę o rodzinie polityka, rodzi się we mnie poczucie niesprawiedliwości. Smutno mi, gdy patrzę na tłumy gdańszczan płaczących po swoim prezydencie, którego lubili i wspierali pomimo jego wad. Jestem poruszony, gdy widzę tysiące ludzi na ulicach innych polskich miast protestujących przeciwko nienawiści. I przykro robi się podwójnie, bo wiem, że ich protesty nie odniosą żadnego skutku. Strony politycznego sporu nadal będą toczyć wojnę. Inaczej po prostu się nie da i inaczej politycy nie potrafią. Przedsmak mamy już w internecie, który zaroił się od wulgarnych wpisów nawołujących do odwetu. Temperatura będzie rosła