Wiosenni tancerze

#PodejrzaneZNatury

numer 2279 - 16.03.2019

W marcu i kwietniu na łąki i pola ciągnie mnie już przed świtem, ponieważ odbywa się tam niezwykłe widowisko. O wschodzie słońca można przy odrobinie szczęścia obejrzeć przedstawienie taneczne najpiękniejszych, moim zdaniem, ptaków zamieszkujących nasz kraj. We wrześniu i w październiku, gdy temperatury spadają, a dni stają się coraz krótsze, odlatują daleko, do Hiszpanii, Andaluzji, a nawet Sudanu.

Wczesną wiosną charakterystyczne klucze pojawiają się znowu na polskim niebie i słychać wtedy donośny głos zwany klangorem, przypominający dźwięk trąbki, który jest słyszalny w promieniu kilku kilometrów. Powstaje on dzięki przypominającej pętlę tchawicy działającej jak pudło rezonansowe.

W Polsce ptak ten gniazduje niestety dość nielicznie, tylko około 5–6 tys. par i dlatego cieszę się, że akurat w okolicy mojego domu można kilka z nich obserwować. Największą przyjemnością jest dla mnie podglądanie ich tańców godowych, zapewniających naprawdę wyjątkowe estetyczne przeżycia. Początkowo po powrocie na miejsca lęgowe ptaki te przebywają w stadach, a toki odbywają się w grupach. Wykonują wtedy charakterystyczny taniec podobny do baletu. Ptaki podskakują i kłaniają się sobie z rozpostartymi płasko skrzydłami. Samiec trzyma dziób pionowo i w dostojnym marszu kroczy za samicą. Samice i samce tworzą małe grupy, biegając ku sobie, wysoko skacząc i uderzając skrzydłami, poruszając się w kółko lub zygzakiem. Ogólne podniecenie wyrażają, podnosząc od czasu do czasu gałąź lub kamień z ziemi i wyrzucając je wysoko w powietrze. To naprawdę niesamowite przeżycie dla miłośnika przyrody.

Kim jest jednak ten taneczny bohater? To żuraw zwyczajny (Grus grus), do niedawna jeszcze zamieszkujący całą Europę. Niestety w wyniku osuszania podmokłych lasów zniszczono jego lęgowiska i obecnie na południe od Bałtyku i na południu Europy występuje tylko wyspowo. Trochę częściej można go spotykać na Półwyspie Skandynawskim, w północnej Rosji i Azji aż po wschodnią Syberię. Żuraw zwyczajny to bardzo piękny ptak. Charakteryzują go długa szyja, szlachetna smukła sylwetka. Jest dość łatwy do rozpoznania, ponieważ na ogonie i grzbiecie ma pęk ozdobnych piór w kształcie pióropusza. Upierzenie godowe żurawia jest popielate, a górna część głowy przybiera kolor czerwony. Latem często wierzch ciała robi się brązowawy od wcieranego szlamu lub żelazistej wody torfowisk, wśród których najchętniej przebywa i poszukuje pożywienia



zawartość zablokowana

Autor: Natalia Osten-Sacken


Pozostało 51% treści.

Chcesz przeczytać artykuł do końca? Wyślij SMS i wprowadź kod lub wykup prenumeratę i zaloguj się.

Dostęp do artykułu
wyślij sms o treści GP1 na numer 7155
koszt 1 zł (1,23 zł brutto)
Prenumerata
Mam dostęp
zaloguj się