​Bezwzględność stalinowskich likwidatorów Warszawy

Zgodnie z kryterium obowiązującym w Polsce po zakończeniu II wojny światowej, status zabytku posiadały wyłącznie obiekty wzniesione przed 1850 r. Rozstrzygnięcie to umożliwiło decydentom z Biura Odbudowy Stolicy (BOS) likwidację faktycznie całej spalonej wielkomiejskiej zabudowy Warszawy wzniesionej w latach 1870–1914. Obiekty z tego okresu decydują dziś o świetności i atrakcyjności turystycznej europejskich metropolii. Urbaniści kierujący BOS wykorzystywali każdy pretekst, by zrównywać z ziemią materialne dziedzictwo naszego miasta. Różnica roku czy dwóch lat w stosunku do przyjętej cezury, nie była rozstrzygana na rzecz zabezpieczenia i remontu spalonego obiektu. Świadczy o tym choćby przykład kamienicy przy ul. Królewskiej 9, która obecnie mogłaby stanowić fragment południowej pierzei
     

76%
pozostało do przeczytania: 24%

Artykuł dostępny tylko dla subskrybentów

Kup subskrypcję, aby mieć dostęp do wszystkich tekstów gpcodziennie.pl

Masz już subskrypcję? Zaloguj się

* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas prenumerata@gpcodziennie.pl

W tym numerze