Zupa bez końca

Staś zawsze marudził przy jedzeniu. Za każdym razem, kiedy mama stawiała obiad na stole, dochodziło do awantury. A to ziemniaki za miękkie, mięso za twarde, a kluski słone. Mama chłopca cierpliwie mu gotowała, licząc, że kiedyś zje cały obiad. Cieszyła się, kiedy z talerza zniknęła choćby połowa jedzenia. Staś często zamiast zjadać, wyrzucał jedzenie albo chował gdzieś w zabawkach. Mama potem denerwowała się, że jedzenie się psuje, a przecież na świecie jest tylu głodnych ludzi, że można by przecież kogoś nakarmić. Stasia to nie interesowało. Wyrzucał jedzenie, by szybko dostać deser – ulubione smakołyki. Słodycze to jedyne, co lubił jeść, i rzeczywiście jadł ich bardzo dużo. Czasem mamie Stasia było po prostu przykro, że tyle się napracuje, a on nie