Potrzeba tabu

Brytyjscy politycy partii rządzącej i opozycji wraz z najważniejszymi mediami zgodnie ustalają, co jest najistotniejsze z punktu widzenia interesu ich kraju, a co zagraża jego bezpieczeństwu. Uzgadnia się, które tematy są tabu – i o nich się nie mówi, nie pisze, nie nagłaśnia. Konserwatyści z lewicą mogą w Izbie Gmin spierać się nawet najostrzej, ale pewnych tematów nie poruszą. W Niemczech jest podobnie. Są sprawy wyłączone spod sporu międzypartyjnego – te, które uważa się za strategiczne. Np. w czasie piłkarskich mistrzostw świata rozgrywanych w 2006 r. ukrywano przed opinią międzynarodową burdy między kibicami różnych państw ze szczególnie aktywnym udziałem fanów z Niemiec. Uznano, że może to szkodzić wizerunkowi RFN w świecie. W małej katolickiej Malcie istnieje konsensus medialny: