Zaduszki

Gdy jakaś generacja rusza, jest niczym hufiec silny, karny. Łomocą bębny, śpiewa dusza – młodzieńcza cząstka wielkiej armii. Lecz lata koszą niczym brzytwa, więcej zadyszki, mniej muzyki, kolejny przemarsz szarża, bitwa, wciąż trudniej uzupełniać szyki… Tym, co zostali, już się nie chce, znikają bliscy i kochani, i coraz trudniej trzymać drzewce, i coraz więcej dusz za nami… Tylko wiatr dźwięki trąbki niesie nad coraz bardziej stromą drogą. Ktoś dalej sztandar nasz poniesie, może nasz wnuk, a może dobosz...