Dzieje głupoty w Polsce – od przysłów ludowych do III RP

Ważną książką moich młodzieńczych lat było dziełko Aleksandra Bocheńskiego (brata Adolfa – publicysty i bohatera spod Ankony) pt. „Dzieje głupoty w Polsce”. Dziś na wiele spraw poruszonych w tej książce spojrzałbym pewnie z większym dystansem. Nie zmienia to jednak faktu, że w życiu publicznym nad Wisłą, Odrą, Wartą i Bugiem głupota była, jest i będzie. Rzecz w tym, żeby było jej jak najmniej. A o tym, że towarzyszy ona naszemu życiu politycznemu i społecznemu od wieków, świadczy to, że w „Księdze przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich” zebranych i opracowanych przez Samuela Adalberga i wydanych w Warszawie w latach 1889–1894 jest ponad 200 (sic!) przysłów o głupich i głupocie. Głupich nie sieją – sami się rodzą Takie przysłowia nie biorą się znikąd. Na przykład o