Pozostaliśmy wierni Polsce

Ten dzień zapamiętali wszyscy Polacy. Nasz w miarę bezpieczny świat rozleciał się wraz ze śmiercią Prezydenta i towarzyszącej mu delegacji. Szok, przerażenie i duszący żal za tymi, których znaliśmy, ceniliśmy, a często się z nimi przyjaźniliśmy. Takie uczucia targały mną i wieloma moimi kolegami. Może my byliśmy na to przygotowani lepiej niż inni, bo za czasów rządów Donalda Tuska próbowano nas wykończyć finansowo, pozbawić dobrego imienia, a parę razy wsadzić do więzienia. Nikt jednak nie był przygotowany na śmierć elity polskiego państwa. To była już zupełnie inna skala uderzenia w Polskę.
Dziesięć lat temu natychmiast zebraliśmy się w redakcji i postanowiliśmy, że sprawy nie odpuścimy, póki nie zostanie wyjaśniona. Jeszcze tej samej nocy wydaliśmy i rozkolportowaliśmy specjalny numer „Gazety Polskiej”. Nie było wtedy jeszcze „Codziennej”. Wprawdzie dzień wcześniej zostałem nagle wyrzucony z TVP, ale zdążyliśmy wezwać ludzi do gromadzenia się na Krakowskim Przedmieściu (nie byliśmy tu jedyni).
Już wtedy zorientowałem się, że zamiast uczciwego wyjaśniania sprawy serwuje się nam jakiś rodzaj z góry ustalonej wersji tragedii. Potem rzeczywistość potwierdziła te podejrzenia. Postanowiliśmy, że będziemy tak długo organizować uroczystości związane z pamięcią o poległych, aż w Warszawie stanie ich pomnik i będzie można zbadać, co naprawdę się stało. Uroczystości przybrały formę mszy św. w intencji poległych i marszów pamięci. Przez całe lata starałem się ich nie opuszczać, będąc albo w Krakowie pod Wawelem, albo w Warszawie przed Pałacem Prezydenckim. Po raz ostatni byłem na marszu w dniu, gdy odsłonięto pomnik. Wtedy też przestałem pisać apele, które odczytywano wszędzie tam, gdzie działały kluby „GP”.
Sprawa Smoleńska spowodowała, że nasze środowisko rozpoczęło projekt „Gazety Polskiej Codziennie” i włączyliśmy się w tworzenie Telewizji Republika. Wyprodukowaliśmy kilkanaście filmów dokumentalnych, tworząc coś, co potem nazwano drugim obiegiem. Nie były to działania mające przynieść jakąkolwiek korzyść, wręcz przeciwnie – ponosiliśmy ogromne ryzyko tworzenia projektów bez zaplecza finansowego. Za to spadały na nas kolejne represje. Z tytułem „Gazety Polskiej” nie wolno było pojawić się ani w mediach publicznych, ani prywatnych. Całkowicie zakazano mi i moim kolegom występów w Polskim Radiu, mimo że przez 15 lat byłem stałym współpracownikiem tego medium.
Takie wykluczenie powodowało, że pogardliwie odnoszono się do nas nie tylko w środowiskach prorządowych, ale nawet w wielu prawicowych. Chciano nas zmarginalizować i kompletnie zniszczyć.
Czy warto było? Tego pytania nie musiałem sobie ani ja, ani moi współpracownicy zadawać.
Pozostaliśmy wierni naszemu Prezydentowi. Pierwszemu, który bardziej cenił polskie sprawy niż dobro osobiste, a jak się okazało, niż nawet własne życie.
Pozostaliśmy wierni polskiej niepodległości, którą tragedia smoleńska miała przekreślić.
Pozostaliśmy wierni sobie.