​I znowu bomba

„Zabawa w chowanego” to bomba o wiele potężniejsza niż „Tylko nie mów nikomu”. Sekielscy nie wpadają w tym filmie w antyklerykalny schemat, za to pokazują mechanizm krycia sprawców przez hierarchów, niezrozumienia, niechęci i buty wobec ofiar, o łamaniu przez pewnego hierarchę reguł państwa i Kościoła nie wspominając. I choć nie ma wątpliwości, że film ten zostanie wykorzystany w bieżącej walce politycznej, to trzeba zadać pytanie, czy dałoby się to zrobić, gdyby komisja przeciwko pedofilii już działała; gdyby większość (bo część już to czyni) hierarchów realizowała wytyczne z Watykanu; gdyby wreszcie zamiast udawać, że każda wzmianka na ten temat jest atakiem na Kościół, uznano, że ratunkiem dla Kościoła jest jego oczyszczenie. Bracia Sekielscy w takiej sytuacji musieliby się zająć