Takie cukierki się wyrzucało – Powstanie Warszawskie oczami dziecka

W nocy z 29 na 30 września, kiedy kończyły się walki na Żoliborzu, miałam wyjątkowy sen. Rano mama powiedziała, że nie ma już co nam dać do jedzenia. Opowiedziałam jej wtedy mój sen z poprzedniej nocy. Ukazała mi się w nim przemawiająca do mnie Matka Boska. Leżała w takiej jakby szklanej trumience, przypominała Królewnę Śnieżkę. Powiedziała do mnie: „Dziecko, nie martw się. Jutro to wszystko się zakończy”. I tak też się stało, proroctwo ze snu się sprawdziło. Następnego dnia było już po wszystkim. Rzeczywistość okupacyjnej Warszawy to życie w strachu i poczuciu zagrożenia. Codzienność mieszkańców stolicy była zdeterminowana przez niemiecką brutalność – dyskryminację, przemoc, łapanki i zbrodnie wojenne. Była Pani