Zagłada pasażu Simonsa

KARTKA Z POWSTANIA \ 31 sierpnia był dniem końca istnienia pasażu Simonsa. Wskutek niemieckiego bombardowania całkowitemu zniszczeniu uległy miejsca kwaterunku Batalionu „Chrobry I” – Pasaż Simonsa oraz położony obok przy ul. Barokowej budynek szkoły powszechnej.
W niemieckim ataku zginęło ponad 300 osób, 120 poległych było żołnierzami. Mimo tak kolosalnych strat 50 ocalałych zorganizowało dalszą obronę ruin pasażu. „Właśnie 31 sierpnia, jak się zaraz dowiedzieliśmy, Batalion »Chrobry«, ponad 200 ludzi, wrócił z akcji. Do siebie. Do piwnicy w Pasażu Simonsa (Nalewki przy ogrodzie Krasińskich, dziś Bohaterów Getta). Wszyscy szybko się walnęli na swoje łóżka polowe i prycze. To znaczy nie tyle walnęli, ile zrobili ruch odchylania koca, żeby się położyć, i wtedy klops. Ocalało tylko czworo czy pięcioro. Ci też nie wiedzieli, chociaż przeżyli, kiedy – co – jak. Tyle że nagle bomby i się wali” – pisał w swoim „Pamiętniku z powstania warszawskiego” Miron Białoszewski.
Tego dnia doszło także do próby przebicia korytarza: Bielańska–pl. Bankowy–pl. Żelaznej Bramy–hale Mirowskie do Śródmieścia, który miał służyć ewakuacji ze Starówki. Natarcie rozpoczęło się ok. godz. 4 rano, ale poniosło porażkę. Tylko 2 Kompania „Rudy” Batalionu „Zośka”, dowodzona przez harcmistrza por. Andrzeja Romockiego „Morro” i część grupy kpt. Ryszarda Białousa „Jerzego” przedarły się przez ogień nieprzyjaciela. Powstańcy ukryli się w Bibliotece Zamoyskich, która znajdowała się w połowie planowanej drogi.
Doszło także do bombardowania kościoła sakramentek, podczas którego zginął ks. Józef Archutowski.