Ciężki kac po Euro 2012

Jedyną formą pokazania atmosfery mistrzostw, ale tak, żeby nikogo nie obrazić, była satyra. To, co się stało na boisku, można traktować niemal jak tragedię narodową. A impreza w strefie kibica przypominała mi święto „Trybuny Ludu” przed Pałacem Kultury i Nauki. Wiele osób czekało na Euro 2012. Pan pokazał w filmie tłumy radosnych, aczkolwiek wstawionych kibiców, którzy nie rozumieją otaczającego ich świata. Nie jest Pan wobec nich zbyt krytyczny? Mam nawet pewnego rodzaju współczucie wobec ludzi, którzy uwierzyli w propagandę sukcesu, którą byliśmy karmieni. To taka kopia z późnego Gierka. Przecież wszyscy czekaliśmy na Euro. Czuliśmy, że to jest szansa i w momencie przyznania nam jego organizacji można było wierzyć w hasła o skoku cywilizacyjnym. Jednak po dojściu do władzy ekipy Tuska,