Co potem?

Można kłamać lub bronić nieprawdziwych tez w sprawach, które z natury rzeczy nigdy się nie wyjaśnią, zawsze pozostaną w obszarze sporu, np. broniąc komunizmu lub dyskutując o możliwych skutkach przegrania Bitwy Warszawskiej. Są jednak pytania, na które odpowiedź ma charakter obiektywny. Kłamstwo w takim wypadku musi zasadzać się na przekonaniu, że prawda nigdy nie wyjdzie na jaw lub mówienie prawdy godziłoby w świat, który do tej pory usilnie budowaliśmy w swojej głowie i przede wszystkim w głowach innych ludzi. Wyobrażam sobie również, że ktoś kłamie – bo każą, a rozkaz poparty jest „argumentem”. Zastanawiam się, jaki pomysł na kłamstwo mają ludzie tacy jak Lis, Paradowska, Żakowski, Pieronek itd. Mają aż tak silne przekonanie, że się nie wyda? Czy raczej są w sytuacji bez wyjścia, tj.