Niestosowność według salonu

Anita Gargas Irytuje mnie łatwość, z jaką w III RP obrzuca się epitetem „nacjonalista” bądź „faszysta” każdego, kto broni dobrego imienia Polski lub Polaków. Na przykład w starciach z tymi, którzy usiłują na nowo wbrew faktom napisać historię Polski. Albo z tymi, którzy każdy sprzeciw wobec Brukseli wyrażony w interesie polskiej racji stanu potrafią powiązać z ksenofobicznym awanturnictwem. Wkurza mnie, że można wychwalać Niemców i jest to przyjmowane z uznaniem jako objaw wysokiej kultury europejskiej, można wychwalać Rosjan – bo przecież „my Słowianie zawsze powinniśmy trzymać się razem”, a poza tym „oni zawsze mieli dobrych poetów” i nawet „piją z wdziękiem” itd. – a pozytywne mówienie o Polakach przyjmowane jest zwykle jako przejaw zaściankowości. W III RP po prostu niestosownie jest