Nie umiem rozpychać się łokciami

Ilu chodzi po świecie nieszczęśliwych ludzi, którzy uparli się, żeby powielić czyjś los, pójść drogą, która jest dla nich w czyimś wydaniu atrakcyjna, a na którą nie mają przepustki. I błąkają się tak przez całe życie jakimś poboczem cudzej drogi. Młodzi ludzie na drodze do sukcesu są pod presją konieczności wygryzienia konkurencji. Pani jest przykładem na to, że nie trzeba rozpychać się łokciami, by zrobić oszałamiającą karierę. Rozpychać się łokciami po prostu nie umiem. Moja droga jest zaskoczeniem dla mnie samej. Nie należę do tych, którzy wyrzuceni drzwiami, wracają oknem, raczej – zakładając, że mnie nie zechcą – nawet do tych drzwi nie zastukam. Jedyne miejsce, gdzie potrafię walczyć, bić się o swoje, o wspólne, o sprawę to deski sceniczne, plan filmowy czy telewizyjny – mój plac