Rok trzeci

Marcin Wolski Rok trzeci Jak to się dzieje, że wspomnienia miast blaknąć, ogromnieją bardziej, że ran wciąż więcej się otwiera, dzięki szyderstwu i pogardzie? I wciąż otwierać trzeba groby i głową bić o kłamstwa mury, żyć w kraju drogim, często wrogim, spętanym jakimś snem ponurym. Dziwnym bezmysłu paraliżem, pod którym lawa wrze wciąż głośniej, bo słońce wyżej, wiosna bliżej... Z grobów pod śniegiem Polska rośnie!