Ukryty nurt

Jest jedna Polska, ale po tej wspólnej ziemi cały czas stąpają ofiary i ich oprawcy, dzieci oprawców i dzieci ofiar” – to słowa jednej z osób, której babcia przeszła piekło w mokotowskim więzieniu. Przeżyła, nigdy nie została zrehabilitowana, a jej oprawca dożył swoich dni odznaczony medalami, ciesząc się wysoką emeryturą. Kaci nigdy nie zostali rozliczeni z tego, co robili, nigdy też w III RP nie pozwolono nawet na symboliczne wymierzenie sprawiedliwości. W przestrzeni publicznej nie padły słowa, że zbrodniarze są zbrodniarzami, a jednego z najwyższych funkcjonariuszy aparatu przemocy ogłoszono człowiekiem honoru. Jest w Polsce sąsiedztwo zbrodniarzy i ofiar oraz ich dzieci i wnuków, jednych dbających o zatarcie pamięci i drugich, nielicznych, próbujących ją ocalić. Znaczna jest zasługa