W sidłach iluzji

„Jesteśmy wędrowcami na granicy tego i tamtego świata” – twierdził Hans Georg Gadamer. Niestety sztuka obecnie rzadko już o tym pamięta, teatr – jak się wydaje – całkiem zapomniał. Wyrzekł się eschatologicznej perspektywy w postrzeganiu kondycji ludzkiej, pochłonięty bez reszty fizjologicznym, psychologicznym i społeczno-politycznym aspektem istnienia. Na scenie może najwyraźniej widać, co dana epoka sądzi o człowieku. Nasza ściągnęła go w błoto stricte materialnej egzystencji, skazała na poszukiwanie sensu w przestrzeni skarlałej do rozmiarów jednostkowego ego (prawda, że bardzo rozdętego), co stanowi wysiłek porównywalny ze słynnym przedsięwzięciem barona Münchhausena, który wydobywał się z bagna, ciągnąc za własny harcap. Dlatego współczesny bohater szarpie się głównie z demonami