Ta podła Unia

Przyjazne media, władza i salon nadmuchiwały nadziei balon. Niosła się w Polskę fama stupyska – „W Unii czekają nas stanowiska!”. I powtarzano, na zapas klaszcząc, Donek – Barrosem, a Radek – Ashton. Zaś lemingowy narodek wierzył: „To naszym tuzom wręcz się należy”. Dzisiaj łzy łyka niejeden gieroj – sukcesów żadnych i posad zero! Bo w Unii ciągle, mimo równości, brak parytetów dla murzyńskości.