Po pierwsze – podjąć walkę

Większość obserwatorów sceny politycznej wydaje się całkowicie pogodzona z perspektywą drugiej kadencji Bronisława Komorowskiego. Polska demokracja – zdają się myśleć – musi po prostu przez to przejść, jak przez dekadę Aleksandra Kwaśniewskiego. W tym roku mija 20 lat od powołania Konwentu św. Katarzyny, porozumienia sił prawicowych, którego głównym celem było wyłonienie wspólnego kandydata zrzeszonych w nim środowisk w wyborach prezydenckich 1995 r. Początkowo wybierano spośród ośmiu kandydatów, czterech jednak zrezygnowało jeszcze przed ostatecznymi decyzjami. Ostatecznie wzięto więc pod uwagę cztery kandydatury – Hanny Gronkiewicz-Waltz, Leszka Moczulskiego, Jana Olszewskiego i Adama Strzembosza. Ogłoszenie zwyciężczynią tych pionierskich „prawyborów” Gronkiewicz-Waltz spowodowało