Stare, dobre, bo polskie

Chłopak w przeciwsłonecznych okularach podchodzi do potężnych drewnianych bram śluzy. Na wiadukcie nad kanałkiem momentalnie przystaje kilku gapiów. Chłopak nic nie robi sobie z ich obecności. Zdążył przywyknąć. Zresztą, nie pora na gwiazdorzenie. Robota czeka. Z jednej strony woda sięga zaledwie pół metra. Ot, taki spokojny kanalik, ulokowany między dwiema murowanymi ścianami. Wzrok przechodzi powoli na drugą stronę mostu, na którym właśnie stoimy. A tu – odmęty, głęboko na siedem metrów. To połowa wysokości całkiem niemałego bloku mieszkalnego. Widok robi wrażenie – pieniąca się z hukiem woda u stóp bram śluzowych i maleńkie kajaki, z tej odległości przypominające spuszczone na wodę drobne kolorowe wykałaczki. Jesteśmy nad śluzą Paniewo, najgłębszą śluzą Kanału Augustowskiego. Różnica