Listopadowy spacerek

Pan prezydent – jak aspiryna, spolegliwy, taktowny, ludzki. To przed Dmowskim kolana zgina, to pochyli się przed Piłsudskim! Idąc naszej historii tropem, jak dyktuje mu szlak królewski – gdy Witosa widzi, jest chłopem, i pianistą przy Paderewskim... Za nim gna ferajna kochana, grając dziś patriotów rolę. Puszczą oko rzeźbie Reagana, zaczapkują też przed de Gaulle’em. Kamerzyści są pełni dumy, z wysokiego nie schodzą tonu. Jeszcze tylko pokazać tłumy... (Skąd? A wkleić te sprzed stadionu!). Prezentują media tę fetę. Lud jest z władzą, co trzyma ster! Aż się prosi marsz skończyć bankietem w ambasadzie ZSRR!