Serce roście!

Film „Serce, serduszko” to klasyczny film drogi. Polskie kino w najlepszym wydaniu. Chwytające za serce, znakomicie zrealizowane i bardzo mądre w przekazie. A przy tym dotykające bolesnych kwestii w sposób, który nie krzywdzi widza. A to godny pochwały wyjątek w polskim kinie. Zerwane więzi rodzinne, poranieni bohaterowie – to ulubione filmowe tematy polskich reżyserów epatujących krwią i spermą. Wojciech Smarzowski w „Pod Mocnym Aniołem” oblewał wręcz widza płynami fizjologicznymi alkoholika Jurka. „Pręgi” Magdaleny Piekorz przyprawiały widzów o ból brzucha, a ostatnie jej dzieło „Zbliżenia” dołowało toksycznymi relacjami rodzic-dziecko. Twórcy filmu „Serce, serduszko” udowodnili poprzednikom, że pokazanie bolesnych tematów, takich jak krzywda dziecka alkoholika i dramatyczne efekty