Przeklęte continuum

Dziś odbył się drugi pogrzeb Anny Walentynowicz. Pierwszy prawdziwy. Zaczynam pisać „notatnik smoleński”. Zdałem sobie sprawę, że od dwóch lat przecieka mi między palcami prawda o naszej historii. Jestem jej uczestnikiem, ale w zalewie informacji, prawdziwych i fałszywych, gubię się, zapominam. Po niegdysiejszych emocjach zostaje tylko mgliste, gorzkie wspomnienie. To wszystko trzeba notować, by po latach ktoś mógł odnaleźć drogę w plątaninie faktów i interpretacji. Będę robił retrospekcje. Chcę wszystko dobrze zrozumieć, wytłumaczyć sobie raz jeszcze. 15 listopada 2012 Nic, co pojawia się w czasie, nie jest oderwane, nie wisi w powietrzu. Wszystko ma swoje antecedencje i następstwa. Żyjemy w żywym procesie historycznym. To naturalne, że mamy skłonność do wyodrębnienia i abstrahowania,