Po drugiej stronie świata

Każdego dnia na tę odseparowaną od świata przełęcz, do której prowadzi kręta, ubłocona ścieżka, biegnąca pośród przepaści i górskich lasów, przybywa kilkoro mieszkańców Batad. Zapewne i oni, tak jak ja, są spoceni i ubłoceni. I wszyscy za butelkę wspaniale schłodzonego napoju w samym środku niczego zapłacą równowartość złotówki. Jeszcze przez kilka chwil obserwuję w milczeniu plecy odjeżdżającego na trójkołowym motorku mężczyzny, z którym tu przyjechałem. Znikający punkcik jest coraz mniejszy, aż wreszcie znika za zielonym pagórkiem. Teraz nie mam już wyjścia. Trzeba iść. Pierwszy krok na gliniastej, rozmoczonej ścieżce i już mi się odechciewa iść dalej. Chlup! Stopa momentalnie niknie pod kilkucentymetrową warstwą błota. Trudno tu utrzymać równowagę. A przecież ciągle jestem na płaskim