Co zostało z Czechowicza (2)

Któregoś letniego dnia roku 1927 Józef Czechowicz spotkał na jednej z lubelskich ulic trzech kolegów, wracających z obficie zakrapianego obiadu. Dał się namówić na wspólną wyprawę za miasto. Droga wypadła im przez cmentarz prawosławny. „Cmentarz ten – wspominał Wacław Gralewski – w okresie przedwojennym był ulubionym miejscem spacerów. Alejami jego można było wyjść na tak zwaną białą drogę i dalej na pola, rozłożone wachlarzowato dokoła miasta”. Gdy przechodzili obok niewielkiej cerkiewki, ich uwagę zwróciły uszkodzone okna dolnej kondygnacji. Zbliżyli się do świątyni. W jej mrocznym wnętrzu dostrzegli pootwierane trumny. Atak poety Czechowicz stracił humor – „szedł zamyślony i zasępiony” – towarzysze postanowili więc spłatać mu figla. Konrad Bielski, poeta, prozaik i członek zespołu „