Kraina drewnianego raju

Jest taka kraina daleko stąd. Za górami, za lasami, za kolejnym wodospadem. Kraina, do której nie prowadzą już żadne szutrowe ani gliniaste drogi. Gdzie nie ma dworca ani nawet przystanku. Nic, tylko kilka drewnianych chałupek w cieniu wysokich mogotów. Kraina, do której dostać się można już tylko łodzią. Tak, bo to jedyna droga. Najstarsza. Taka, którą ludzkość odkryła jako pierwszą ze wszystkich, gdy pokonywanie drogi na piechotę już nie wystarczało. Gdy człowiekowi zachciało się zajrzeć gdzieś dalej. Choćby właśnie za kolejny meander rzeki. Tak też się tutaj dostałem. Nie było innej możliwości. Dwa dni płynięcia: najpierw Mekongiem, a potem Nam Ou. Dwa dni na twardych deskach imitujących siedziska na chybotliwej łódce. Ale wreszcie jestem! I ani przez moment nie żałuję. Wszystko tutaj