Kadr z królestwa elfów

Wielopoziomowe stawy, liczne kaskady. Tęcze. Jakby zaginione królestwo. Aury tajemniczości dodaje fakt, że w tej chwili nie ma tu nikogo. Faktycznie, wody jest dużo. Nie potrafię się powstrzymać. Zdejmuję buty, aby podejść jeszcze bliżej. Podwijam nogawki… Wchodzę na obmywaną kolejnymi wzburzonymi falami kładkę. W ręku kamera. Żeby teraz nie wywinąć fikołka… Żeby nie polecieć z tą wodą w dół… W przepaść. Stefan Czerniecki tekst i zdjęcia S zli obok siebie, trzymając się za ręce. Sprawiali urocze wrażenie zakochanych w sobie po uszy. Raz on przystawał, aby podać jej rękę, gdy na szlaku pojawiała się niewygodna przeszkoda, innym razem to ona się zatrzymywała, by wyjąć z jego plecaka prowiant i na ławeczce szykować posiłek. Pamiętam, że spotkałem ich gdzieś na szlaku. Pytali o drogę. A może