Obawa, obawa

Choć Donbas leży od nas tysiące ponad wiorst, zielonych zaś ludzików na Warmii nie ma jeszcze. Gwałtownie się obudził rządowy „małpet szoł”, ministrów, żurnalistów dopadły nagłe dreszcze. Panika panią premier szarpnęła, że aż strach, poczuła się jak ślimak wyrwany wprost z kokilki. Koszmarne wizje dręczą na jawie i we snach. Gdzie zmykać – wstęgą szos zmierzają Nocne Wilki. Obawa. Obawa, przed hordą wilków obawa! Tych dzikich, motorowych, przez Putina wychowanych! Czy ktoś nas poratuje, choć NATO z lewa, z prawa! Gdzie uciec, gdy graniczne już przerwą tamy? Ach, jakże nas doświadcza unijnych kresów los. Pokora nie pomoże, czy na Kreml czułe słówka. Sarmacja robi w majtki przed bandą władców szos, gdy w każdym innym kraju starczyłaby drogówka. A tu bandziorów zgraja, potrafi zburzyć ład