Zmaza nocna

Budzi się pani premier, spocona, pobladła, bo we śnie swym głębokim zobaczyła diabła. Do sypialni się wślizgnął, szeptał coś do ucha – z postury łysy Golem, „Ojciec kłamstwa” z ducha. Groźny niczym hiena skrzyżowana z Lisem. I na domiar wszystkiego strasznie pachniał PiS-em. Zrywa się pani Kopacz, jest sam środek nocy, i woła rozpaczliwie: „Donaldzie, pomocy...”. Strach straszny, serce wali jak jakiś sejsmograf, że czart wpadł, by rozliczyć smoleński cyrograf. Wtem głos miodopłynny mąci nocną ciszę: „Uspokój się, Ewusiu, to tylko ja – Misiek”. Marcin Wolski