Rocznica pobicia Dukaczewskiego

Zarzucają nam, Polakom, że świętujemy porażki. Niesłusznie – zgodnie z hasłem „Gloria victis” honory należą się także przegranym bohaterom. Jednak b. szef WSI Marek Dukaczewski poszedł krok dalej: postanowił świętować własną klęskę… radośnie. W rocznicę tego, jak jego bolszewicy dostali łomot od Polaków, pojawił się w TVP w odświętnym mundurze. Hura, pobili naszych! Jest jasne, że tak Dukaczewski, jak i jego ojciec, funkcjonariusz stalinowskiego MBP, w 1920 r. siedzieliby (gdyby urodzili się wcześniej) na plebanii w Wyszkowie, wykonując rozkazy Dzierżyńskiego i Marchlewskiego. A później wraz z nimi – jak określił to Żeromski w opowiadaniu „Na probostwie w Wyszkowie” – „dawaliby drapaka”. Żeromski pisał też: „Kto na ziemię ojczystą, chociażby grzeszną i złą, wroga odwiecznego naprowadził