Dziwna plaża

Na tle błękitnego nieba i kserotermicznej, wyschniętej roślinności powoli ukazuje się coraz większa niebieska plama. Błękitna przestrzeń. To Morze Południowochińskie. Po drodze nie mijamy jednak żadnych chat, żadnych punktów usługowych. Wszędzie pustka. Weźmiesz nas nad morze? – What? – jego oczy są w tej chwili niczym dwie pięciozłotówki. Nie tego się spodziewał. – No, normalnie. Chcielibyśmy pójść nad morze. Wykąpać się, zobaczyć, jak wygląda filipińska plaża. – Ale… Tam przecież się nie jeździ… – tłumaczy, jakby nadal nie dowierzając, dokąd chcemy pojechać. – OK, przyjacielu. Nie chcesz, to nie. Zaraz znajdziemy innego tuk-tukarza. O, na przykład tego tam. Halo! Panie kochany! – Michał zaczyna wymachiwać w kierunku nadjeżdżającego zza rogu trycyklisty. – Dobra, dobra! – powstrzymuje