Światła listopada

Chłodem ,wilgocią i bezradnością pachnie listopad… Wśród kropel łkania na rogu życia z nieskończonością palą się znicze – światła mijania. Idziemy. Wokół ogni mgławice, a przecież czujesz wszystkich wyraźnie: nasi dziadkowie, nasi rodzice, nasze miłości, nasze przyjaźnie… Jednako cisi, głowa przy głowie, wtuleni w beton, w lastriko, w granit, nasi mistrzowie, nasi wrogowie, nasi najbliżsi, nasi nieznani... Wsłuchani w nasze ciche rozmowy, na krótką chwilę ponownie przy nas, z naszego świata słuchają nowin krótkich, pospiesznych – nadciąga zima... Za polem lasu horyzont ciemny co roku bliżej zmierza w tę stronę, a my idziemy, ciągle idziemy, póki się jeszcze pali zielone.