Jeszcze Polska?

Pamięć i polityka historyczna to nie tylko uroczyste obchody świąt państwowych, nadzieja na dobre kino przybliżające trudne i chwalebne karty naszej historii rodzimemu i zagranicznemu widzowi, gmachy instytucji kulturalnych i historycznych w największych miastach. Pamięć historyczna wcielona jest również w wiele niszczejących jak Polska długa i szeroka budowli, stanowiących materialne znaki polskości. Pamięć i kultura to nie tylko idee – to również „ciężar materii”, czyli cywilizacji, substancja narodowa w jej historycznej ciągłości. Nie ma nic boleśniejszego niż brak troski o te znaki dziejów, niszczejące, murszejące, rozpadające się. Bez ich obecności grozi nam przestrzeń bez kulturowych znaków odniesienia, zerwanie ciągłości, wykorzenienie jako doświadczenie pokoleniowe, taka