Zbędna zwłoka Instytutu

„Śmierdząca sprawa” – mówili do siebie dwaj polityczni w „Misiu” Stanisława Barei. Pociągali przy tym znacząco nosami. Mnie nos swędzi równie mocno, gdy przyglądam się sprawie „szafy Kiszczaka” i wizycie w IPN-ie wdowy po tym komunistycznym zbrodniarzu. Według IPN u Kiszczakowa w siedzibie Instytutu pojawiła się po raz pierwszy „na przełomie stycznia i lutego” i zażądała widzenia z prezesem Łukaszem Kamińskim. W odpowiedzi usłyszała, że może się z nią spotkać inny pracownik. Nie wyraziła zainteresowania. I poszła do domu. Czegoś nie rozumiem. Do Komisji Ścigania Zbrodni przeciw Narodowi Polskiemu przychodzi kobieta, która przez dekady towarzyszyła jednemu z najbardziej wpływowych komunistów. Kluczowy świadek potencjalnych spraw. I odprawia się ją z kwitkiem. Co się działo przez te dwa