Polski Leonidas?

W brzasku pierwszych promieni słońca w zimowy poranek 25 lutego 1831 r. na przedpolach Warszawy szykowały się do bitwy dwie armie. Od wschodu, od strony szosy brzeskiej rozlokowały się blisko pięćdziesięciotysięczne wojska rosyjskie dowodzone przez feldmarszałka Iwana Dybicza. W wąskim przesmyku pomiędzy bagnami i mokradłami, w niewielkim lasku olchowym, stanęły forpoczty niespełna trzydziestotysięcznych sił polskich. Rosjanie, chociaż nie odnieśli w dotychczasowej kampanii znaczących sukcesów, są podbudowani faktem, że po 19 dniach wojny zbliżają się do stolicy „zbuntowanej prowincji”. Polacy pomimo spektakularnych taktycznych sukcesów, jakie odnieśli w starciach pod Stoczkiem, Dobrem, Wawrem, mają świadomość, że tuż za ich plecami są umocnienia Pragi. Pragi, na której ciągle pokutuje