Jacy mili, dobrzy ludzie

Myśląc o panu Zelniku, chciałbym zwrócić uwagę na „szatanów”, którzy z nim rozmawiali. Tam metody bywały różne, a oni dybali na słabość człowieka. Ja również, już jako 30-latek, zostałem wezwany do wiadomego urzędu. O jacy mili panowie! Jaka miła atmosfera! „Może papieroska? Herbatki? My do pana, panie doktorze, nic nie mamy, ale zbliża się doktorat, pan już pracuje w Instytucie 7 lat i nigdy nie był pan na zagranicznym stypendium. A pan M. już dwa razy. Pani K. cztery. Co tam u was się dzieje? Czy to prawda, że doktorat pani S. to plagiat? Ale wie pan; wszystko, o czym tu rozmawiamy, pozostaje między nami. Pan tu podpisze takie zobowiązanie, że cicho, sza...”. Byłem nawet wzruszony: „Jacy dobrzy ludzie – chcieli mi pomóc”. Ważne, żeby nikogo nie skrzywdzić. Nie kablować. I tak się