ŻEGNAJ, JACKU

Tomasz Sakiewicz Lato 1993 r. Po kilku miesiącach nieobecności pojawiłem się w „Gazecie Polskiej” na zebraniu redakcyjnym. W środku siedział zdenerwowany starszy pan, który krzyczał, by natychmiast zrobić przerwę na papierosa – tymczasem w redakcji nie wolno było palić. Jacek Kwieciński, bo to właśnie On domagał się praw dla palaczy, był gotów wyjść z narady nawet za cenę utraty nowo powstającej kolumny „Świat”. Na szczęście został. I dzięki temu dział „Świat” stał się jedną z najważniejszych części pisma. Kwieciński fascynował się Ronaldem Reaganem. Polityków dzielił na dobrych, czyli choć trochę podobnych do Reagana, i złych, czyli zupełnie niepodobnych. Wyjątek zrobił tylko dla Margaret Thatcher, której dał osobną pozycję w swojej publicystyce. Jacek był konserwatystą z głębi duszy