Zohydzanie przedwojennej Warszawy

Książka Grzegorza Piątka pt. „Sanator” poświęcona Stefanowi Starzyńskiemu stała się dla publicysty „Gazety Wyborczej” Adama Leszczyńskiego pretekstem do kreślenia czarnego wizerunku przedwojennej Warszawy, a ściślej – Warszawy przełomu XIX i XX w. Czytając tekst Leszczyńskiego („GW” z 2–3 maja), miałem wrażenie, że zagłębiam się w lekturę stalinowskiego „Sześcioletniego planu odbudowy Warszawy” i zawartych tam wywodów na temat XIX-wiecznego (czytaj: normalnego) miasta. Warszawa przełomu XIX i XX w. była europejską metropolią, a fakt pozostawania rosyjskim miastem gubernialnym nie miał zasadniczego wpływu na architektoniczne oblicze wznoszonych kamienic. Czynszówki, które możemy oglądać dziś w Al. Jerozolimskich, na ul. Lwowskiej, Flory, Wilczej czy Mokotowskiej, równie dobrze mogłyby stać