Nie wolno wznosić się za wysoko. Czy wciąż nie wolno?

Czarno-biały materiał filmowy. Kolejne ujęcia pokazują mężczyzn przed wysokim metalowym ogrodzeniem zakładu pracy. Nad bramą wisi wcale nie takie głupie wezwanie do czynu: „Dzień dobry. Pracujmy uważnie”. Robotnicy stoją, patrzą przed siebie, trzydziesto-, czterdziestoletni poważni ludzie z poważnym fachem tłumnie wychodzący po zmianie z roboty. Ludzie mają na twarzach łagodne uśmiechy, niektórzy są zadumani. Większość jest zaabsorbowana tym, co słyszy: rytmiczną, spokojną melodią wpadającą w ska/reggae. Nie są „głupimi robolami”, jakimi chciała ich nieco później widzieć propaganda radykalnego liberalizmu. Na archiwalnym filmie wciąż wracają słowa: „Nie wolno wznosić się za wysoko”. Lato 1986 r. Jest już po stanie wojennym. Gry uliczne i gniew ulicy nadejdą za dwa lata. Tych kilka