Tematem Światowych Dni Młodzieży jest miłosierdzie

Gdy przedwczoraj po oczekiwaniu w deszczu na Błoniach wyszło słońce gdzieś tam pomiędzy chmurami, pomyślałem, że ten obraz to metafora rzeczywistości. Kiedyś Pius XII takiej metafory użył, odwołując się do włoskiej zimy, kiedy z jednej strony wszystko umiera, gnije, rozkłada się i kończy, a z drugiej pod ziemią, pod martwymi już liśćmi rodzi się nowe życie. Jeszcze niezauważalnie, nieśmiało, ale ostatecznie to do niego należy przyszłość. Ta metafora opisuje świat dziś, bo widzimy, jak nasza kultura gnije, rozkłada się i kończy, z drugiej zaś strony Ewangelia gdzieś tam podskórnie kiełkuje i wzrasta. Jest jakaś genialna intuicja Jana Pawła II tych dni, które za każdym razem odsłaniają przed młodymi, ale i wszystkimi, którzy w nich uczestniczą, powszechność Kościoła, jedność wyznawców