Pokonajmy kompleks makiety

Zacznę od opisu pewnej scenki sprzed ćwierćwiecza. Jechałem autobusem na pl. Zamkowy. Przy rondzie de Gaulle’a wsiadł chłopak z dwiema koleżankami. Szybko zajęli miejsca przy oknie. Po chwili zorientowałem się, że dziewczyny przyjechały z innego miasta i właśnie zwiedzają Warszawę. „Nowy Świat był zrównany z ziemią, nic tu po wojnie nie zostało oprócz jezdni” – zaczął śmiertelnie poważnym tonem chłopak. Autobus minął Świętokrzyską i wtedy „przewodnik” z identycznym namaszczeniem „zrównał z ziemią” Pałac Staszica, zamienił w „kupę gruzu” zabudowę uniwersytetu, pałace Uruskich i Tyszkiewiczów. Przed kościołem Wizytek nie wytrzymałem. „Właśnie unicestwił pan kościół, który w 1945 r. miał dach w lepszym stanie niż dzisiejsze bloki bez bombardowań i ostrzału” – rzuciłem. „Przewodnik” osłupiał