Urok warszawskiego podwórka

Podwórza warszawskich czynszówek, najczęściej błędnie zwane studniami, miały być także „wyjątkowo ponurym” miejscem otoczonym „szpetnymi ścianami oficyn”. Elewacje oficyn rzeczywiście stały się szpetne, ale dopiero po barbarzyńskich akcjach skuwania z nich sztukatorskich detali i tynków, co nastąpiło we wczesnych latach 50. XX w. Pozostawianiu ceglanych okaleczonych ścian towarzyszyły kłamliwe wywody sugerujące, że wnętrza podwórzowe „zawsze tak wyglądały”. Architekturę XIX-wieczną celowo oszpecano, by nikomu nie przyszło do głowy jej bronić. Ponadto usuwanie tynków (zwykle w kolorze białym lub kremowym) powodowało, że wnętrza podwórzowe były znacznie gorzej doświetlone w porównaniu do stanu pierwotnego, o co właśnie chodziło promotorom „osiedli społecznych”. Ciekawe