​Dwa kraje, jedna kontrrewolucja

POLSKA–WĘGRY \ „Rano byłem na nogach już o godz. 6. Zbudziło mnie huczenie i dudnienie. Szybko wstałem, ubrałem się i wybiegłem na ulicę. […] Ponieważ czołgi nie mogły jechać bulwarem, przejechały naszą ulicą, jednak strzelano do nich, tak że przedziurawił się zbiornik na olej. […] Po południu poszedłem pobawić się do Jancsiego, ale wciąż było słychać strzały”. Powyższy cytat pochodzi z pamiętnika dwunastoletniego Gyuli Csicsa, węgierskiego chłopca, który w 1956 r. na własne oczy obserwował wybuch, trwanie i pacyfikację budapeszteńskiego zrywu. To, co przytaczam, Gyula zaobserwował dokładnie 60 lat temu – 24 października 1956 r. Jego wspomnienia ukazały się w Polsce drukiem dzięki staraniom Instytutu Pamięci Narodowej. Węgierskie powstanie