Niebiorący jeńców

O ucieczce spod wulkanu nikt nie myślał. Pomyśleli o tym dopiero wówczas, gdy horyzont ich wioski przesłoniła pędząca ku nim gigantyczna szara chmura. Idą już jakiś czas. Jeden za drugim. Powoli. Stopa za stopą. Nie jest to łatwe. Szybszy marsz utrudnia wszędobylski tuf. Noga momentalnie zapada się niemal po kostkę. Ale iść trzeba. O tych wszystkich trudnościach dobrze wie prowadzący grupę skośnooki Filipińczyk. On nie niesie ciężkiego plecaka. Ma świadomość, że w tych warunkach każde oszczędzone 100 g jest na miarę złota. Chłopak idzie wyraźnie szybciej od swoich brytyjskich klientów. Jednak co pewien czas cierpliwie staje i wyczekuje, aż cała piątka do niego dotrze. Prowadzi ich tak od wczoraj. Na zboczach wulkanu spali dziś po raz pierwszy w życiu. Podniecenie, żądza poznania,