Dzieciństwo i śmierć

To jedno z bardziej utrwalonych wspomnień z mojego dzieciństwa. Najpierw wybór zniczy, potem wspinaczka ciemnymi alejkami sopockiego cmentarza. Przy kolejnych grobach kolejne spotkania z wujkami, ciociami i kuzynostwem oraz wymiana uwag na temat obranej marszruty. „My zaczęliśmy u Klary, do Michała dopiero idziemy”, „My w tym roku odwrotnie zaczęliśmy od Ewy, teraz idziemy do Tolka”. Na koniec dnia wspólne spotkanie, wspomnienia o tych, którzy odeszli. Wtedy, gdy ja i moi kuzyni byliśmy dziećmi, najlepsze miejsce do zabaw było pod stołem, przy którym wszyscy siedzieli. Karmiło się psa salami podwędzonym z półmisków i przedzierało się przez gąszcz nóg stołowych i tych należących do członków rodziny. Teraz siedzę przy stole, słucham