​Pamiętajmy o Tadeuszu Tołwińskim

Krytycy masowych wyburzeń spalonej warszawskiej zabudowy z przełomu XIX i XX w., wykonanych na zlecenie Wydziału Urbanistyki Biura Odbudowy Stolicy (BOS) w latach 1946–1948 spotykają się często z zarzutem, że ich argumentacja jest ahistoryczna, oderwana od powojennych realiów. Podobno po 1945 r. XIX-wieczne miasta uważane były przez wszystkich urbanistów oraz architektów za bezwartościowe, nikt ich nie bronił, a obecne ataki na urbanistów z BOS‑u dokonywane są z pozycji współczesnych ocen eklektycznych kamienic, uznawanych dopiero od pewnego czasu za obiekty godne zachowania. Czy rzeczywiście powojenne doburzenie Warszawy było jedyną w tamtych latach opcją, „urbanistycznym wymogiem czasów” ocenianym dziś w oderwaniu od historycznego kontekstu epoki przez pryzmat nowego spojrzenia na