Teologiczne święta Bożego Narodzenia

Lubię święta Bożego Narodzenia. I to nie tylko dlatego, że uwielbiam ubieranie choinki, a potem przyglądanie się dzieciom, które głęboko jeszcze przekonane, że prezenty przynosi św. Mikołaj, z taką radością na niego oczekują. Później kolędy i wreszcie wspólna pasterka, a potem kolejny dzień świętowania. To wszystko jest ważne i piękne, ale dla mnie jeszcze ważniejsze jest to, że w Boże Narodzenie o wiele mocniej dociera do mnie prawda najważniejszego, ale i najpiękniejszego dogmatu Kościoła, czyli dogmatu chalcedońskiego. Co on głosi? Otóż, że Jezus Chrystus był w pełni Bogiem, ale i w pełni człowiekiem, i że obie natury występowały w jednej osobie bez pomieszania i pomniejszenia. Doskonale to widać, gdy rozważamy właśnie niemowlęctwo Jezusa. On nie tylko całkowicie powierzył się swoim rodzicom, lecz także stał się całkowicie niemowlęciem (tak jak wcześniej był zarodkiem, płodem i embrionem), a to oznacza, że musiał uczyć się mówić, chodzić, czytać, że rodzice naprawdę Go wychowywali. Nie urodził się jako malutki dorosły, ale dorastał w rodzinie, choć cały czas był w pełni Bogiem. Warto o tym, choć przez moment, w te święta pomyśleć.